MARIA EN MAURICE IN HET GOUD

Tot mijn bevoegdheden behoren jubilarissen en dan maak ik een toespraak hierover. Zondag maakte ik wel een toespraak maar dan als CDenV-schepen en als oud-voorzitter van de CVP en u zult direct begrijpen waarom.

Als CD&V-schepen wil ik zeker een woordje richten tot Maurice en Maria en dit namens mijn collega’s burgemeester Lutgard en schepenen Anja en Ineke.

Uiteraard zijn wij Maria en Maurice zeer blij dat jullie liefde groeide in 1958 in toen de trots van Opwijk, brouwerij De Smedt en dit tijdens het CVP-bal. Ik herinner mij ook dat toen bals erg in trek waren. Eigenlijk was het na dit bal toen het personeel nog aan het helpen was en bij Maria en Maurice iets aan het kribbelen ging.

Maurice van Weyenberg en Maria van den Champetter werden een koppel en op 14 juli 1961 (de Franse Nationale Feestdag met toen op kop Charles De Gaulle, die de vijfde Franse republiek had uitgeroepen) huwden zij.

Beroepshalve (liefst 38,5 jaar) werkte Maurice bij de spaarkas, later ASLK, terwijl kleuterleidster Maria op diverse plaatsen kleuters opvoedde met vooral op één plaats zeer lang Wambeek, maar eveneens al was het maar een jaartje in de wijkschool Sint-Pius, nu beter bij ons gekend als ’t Neerveldje.

Toen de kinderen kwamen : Gwen en Werner bleef zij thuis, maar toen de kinderen school liepen werd het overdag stil in huis en bezige Maria zocht opnieuw werk en dit als verkoopster.

Op vraag van toenmalig BLO-directeur Roger Joostens kwam zij terecht op de administratie in het onderwijs en na de BLO volgde de Buso met als directeur Nand Van der Straeten. Zij kende er als directeurs Nand, Gust Van Buggenhout en Jos Thoen.

Toen ik het aspect hobby’s aanraakte moest ik eigenlijk niet aarzelen, want meer dan 20 jaar kennen wij elkaar en waardeerde ik, zonder uiteraard Maria niet tekort te doen, Maurice en nu begin ik met het aspect CVP (nu CD&V) als penningmeester en het onvergetelijke duo Maurice en Miel De Mol. Maurice hield nauwgezet de partijfinanciën in het oog en vooral het ledenbestand, dat toen in gigantisch hoog was en dat vroeg bij wijze van spreken “dagdagelijkse” inspanningen.

Met Maurice ging ik regelmatig eens naar het arrondissement, ik was toen ondervoorzitter van de partij en ook daar stak hij zijn gedrevenheid voor zijn partij niet onder stoelen of banken.

Maurice, bedankt hiervoor ! Maar vooral Maria bedankt ook hiervoor, want de vele avonden dat u thuis met de kinderen zat terwijl Maurice op pad was voor de CVP zijn ontelbaar.

Als hobby bij Maurice mag ik zeker niet vergeten : tuinieren, inzet voor de Zonnige Tuin (ondermeer als secretaris)…

Tuinieren zit eveneens in het bloed van Maria en niet alleen haar tuin onderhoudt zij maar ook deze van de kinderen en zij is de oppas hiervan als zij op vakantie zijn. Natuurlijk mag ik haar vele handwerk niet vergeten.

Maria en Maurice, ik had beloofd het zeer kort te houden, maar in mijn normen is dit echt niet gelukt, want jullie leven is immers zeer, zeer gevarieerd voor Opwijk, maar vooral voor de CVP, waarvoor dank.

Uiteraard wil ik niet eindigen zonder jullie schattebouten niet te vergeten : Evert, de tweeling Amber en Tim en zoals ik ze altijd aanspreek : mijn Joke en mijnen Fabian.

Ik hoop nog vele jaren jullie te mogen ontmoeten en gezellige gesprekjes te houden.

Ik kan vele anekdotes uit mijn meer dan 20 jaar dat ik jullie ken aanhalen, maar het is nu feest en geniet vooral van de vriendschap van velen die nu uitgestraald worden.

Nogmaals namens onze welgemeende felicitaties en hopelijk nog vele mooie jaren.

©Erik Gyselinck

WAT DENKT EEN OPWIJKSE OVER DENDERMONDE?

Katrien De Koster

In Het Nieuwsblad verscheen de visie van Katrien De Koster uit Opwijk over Dendermonde, waar zij veel komt.

Zij is enorm geïnteresseerd in al wat met televisie te maken heeft. Vandaar dat ze ook naar de Grote Markt kwam toen Villa Vanthilt daar stond.

Voor Vlaanderen Muziekland koppelt ze het nuttige aan het aangename. ‘Een mooi decor is erg belangrijk voor een televisieprogramma’, zegt ze. ‘De Grote Markt van Dendermonde leent zich goed tot het maken van prachtige beelden.’ Wie ze het liefst aan het werk wil zien? Ze denkt even na. ‘Kate Ryan misschien. Ja, toch zeker. En Stan Van Samang, die ook.’ Ze houdt wel van de spanning die bij televisie-uitzendingen hoort, maar ook van mensen. Ze knoopt meteen een gesprek aan met de dame naast haar. Over kleinkinderen. En wat die graag zien op televisie. Kaatje en Kamiel, misschien?

DE ORANJEKEVER HUILDE MEE…

Woensdag werd voor het laatst eer gebracht aan Roger Robijns (87) in de Sint-Pauluskerk van Opwijk, precies één week na zijn overlijden. Roger was een monument voor Opwijk en had vele verdiensten, daarvoor verwijs ik naar een andere bijdrage.

Onder de vele aanwezigen waren leden van het Opwijkse schepencollege met op kop burgemeester Lutgart Van der Borght (de echtgenote van Roger is immers ere-schepen Maria Lombaerts, maar beter in Opwijk gekend als “Maria Robijns”), uiteraard Jean-Luc Dehaene en zijn echtgenote Celie (dochter Marie-Claire is alle vele jaren de secretaresse van Jean-Luc), Europarlementslid en oud-CD&V-voorzitter Marianne Thysen, de burgemeester van Meise Marcel Belgrado, de eerste-schepenen van Vilvoorde en Merchtem, Albert Absillis en Pol Van den Eynde, oud-minister Jos Chabert en talrijke vrienden en Opwijkenaren, die een laatste keer dicht bij Roger wilden zijn.

Na de uitvaartliturgie, opgeluisterd door het kerkkoor olv Johan Van Ingelgem, typeerde Ineke Robijns, kleindochter en huidig OCMW-voorzitter, de figuur van haar grootvader. Vooral de fierheid op zijn “nazaten” werd hierbij aangehaald en zijn geduld en kalmte. Het woord “dankbaarheid” weerklonk hierbij duidelijk en terecht trouwens.

Zoon Willy belichtte de vele aspecten van zijn “papa” : als echtgenoot, als vader, grootvader en vriend van velen, maar tevens zijn liefde voor Opwijk, de sport (in het bijzonder wielrennen en kaatsen), de politiek (was in 1964 kandidaat bij CVP en zes jaar later stimuleerde hij Maria om op te komen – tevens was hij de steun voor Maria als schepen), het verenigingsleven, de pers en natuurlijk Leirekensroute, waarvan hij peter is. Heel wat anecdotes werden door Willy aangehaald.

Tot slot kwam één van zijn beste vrienden aan het woord : Jean Keppens, die onlangs gevierd werd als “sportlaureaat 2011 van de gemeente Opwijk”, een prijs die Roger vele jaren geleden lanceerde in “ons sportdorp”. Duidelijk geëmotioneerd en toch met zeer veel overgave belichtte hij Roger als sportminnende man.

Een prangend moment was wel toen Jean Keppens aan weduwe Maria (beiden zeer emotievol) zijn trofee, die hij onlangs ontving voor sportverdienste overhandigde. Er volgde in de kerk een spontaan applaus.

Toen de kerk verlaten werd mijmerde ik ook eventjes weg, want zag ik niet het “oranjekevertje” waarmee Roger en Maria jarenlang Opwijk rondtoerde en geposteerd voor de kerk, een traantje liet vallen… Herbie had eveneens verdriet…

Plots echter werd in uit mijn dagdromen gehaald toen ik kleindochter Anneliesje zag staan met tranen in de ogen. “Anneliesje denk er vooral aan dat uw peter nu geen pijn meer heeft” suste ik haar toe.

Toen de lijkwagen de kerk verliet stapte kleinzoon Peter in de oranjekever, legde de bloemen die op de wagen lag op de achterbank en stapte Maria in de wagen, waar zij vele uren doorbracht bij Roger…

Een mooier beeld kon ik echt niet krijgen, want toen de wagen richting Hof ten Hemelrijk reed, mijmerde ik opnieuw weg en zag ik precies wat ik vele jaren gezien had : Roger en Maria in hun “oranjekever”

Nu echter begin ik iets te persoonlijk te worden, maar ik kan het niet laten : ik ben heel dankbaar dat ik Roger leren kennen en waarderen heb en Maria ik vraag u één ding : blijf nog lang in ons midden

PS voor hen die het niet weten : Herbie, de kever was te zien in volgende films : 

De kever speelt een hoofdrol in de Herbie-films: The Love Bug (1969) – Herbie Rides Again (1974) – Herbie Goes to Monte Carlo (1977) – Herbie Goes Bananas (1980) – Herbie: Fully Loaded (2005)

.